cc Vondel in Meulebeke

de kijk van Tom Veys

In het programma 'Extra Time' op Canvas krijgt Filip Joos een rubriek die de titel draagt: 'de kijk op de week van Filip Joos'. In deze rubriek licht Filip Joos zijn ideeën toe over de Belgische en buitenlandse voetbalcompetitie.

Ik bladerde vandaag door de krant. In beelden krijgt u de kijk op het weekend van Tom Veys.

1. We namen afscheid van Erik De Vlaeminck.
2. In het magazine van De Standaard staan interessante artikels.
3. En we kunnen discussiëren over wat mooi en lelijk is.

Kleuren

K-Art in Kortrijk

on the road

(bron: internet)

De Wolf terug in Nederland?

a ship

Glimpses in turbid water - Compagnie Monica / Sarah Bostoen

Op zaterdag 21 november 2015 heb ik een zeer mooie dansvoorstelling in De Spil gezien. De titel was ‘Glimpses in turbid water’. Twee dansers, namelijk Esse Vanderbruggen en Miguel do Vale brachten het beste van zichzelf. Sarah Bostoen creëerde het danstheater en Lise Surmont zorgde voor de dramaturgie. Ralph Timmermans was verantwoordelijk voor de muziek.

Op de flyer stond dat ‘een man en een vrouw om elkeen heen cirkelden, tastend in het duister.’ Er was een soort van mechaniek in het dansen, echt contact werd beperkt tot het dragen en begeleiden van elkaar op bepaalde momenten.

Soms keken beide dansers schuin op naar het plafond alsof een godheid hen leven inblies. De mannelijke en vrouwelijke component waren volledig in evenwicht. Door verrassende effecten en een aanstekelijk ritme werd poëzie getoverd op de planken van het cultuurhuis.

In de eerste sequentie toonde de mannelijke danser een bijna onmogelijke actie, hij legde zijn benen in zijn nek en zijn handen kregen vrij spel. Met deze knipoog kon het spektakel pas echt beginnen.

In een overtuigende, tweede sequentie speelden de beide dansers goed op elkaar in. De magie werd gecreëerd omdat bewegingen soms ophielden waar je zou verwachten dat ze doorgingen.

De laatste en derde  sequentie stond in het teken van de nacht. Door fluoriscerende elementen te gebruiken, kreeg het theater iets speciaals. Ook de stem van de vrouwelijke danser speelde een rol.

Op het einde stonden dag en nacht in het teken van iets wat ik niet kan duiden, ik zal het de poëzie van een moment noemen, mooier kan immers niet.